“Het meisje” bezorgt me unibrow

Ze moet gedacht hebben: “Het maakt me niet uit hoe hard m’n tepels door m’n truitje prikken en het zal me een worst wezen dat mijn grasgroene grannypanties met Japans stripfiguurtje erop door mijn broek heen schijnen, als straks m’n haar maar goed zit.” Een Surinaamse vrouw loopt door de stromende regen, nat tot op het bot, maar haar zwarte haren vakkundig in een plastic zak in een drol op haar hoofd gewikkeld. Iedereen gaat zo op zijn of haar eigen manier om met de aanhoudende regens in Suriname. Ook de Surinamers zelf hebben er genoeg van en klagen dagelijks over het weer. Ik probeer maar tussen de buien door naar kantoor te fietsen. De grootste sta-in-de-weg is nog wel dat het water niet weg kan en sommige straten in rivieren veranderen met watervalletjes en stroomversnellingen incluis. Als fietser en voetganger hou ik dan ook altijd rekening met een Bridget Jonesmomentje, een vloedgolf over me heen terwijl een 4X4 langs me raast.

Vandaag besloot ik, hoe hardvochtig het ook druilt, vanmiddag ga ik eens wat van de stad bekijken en schoorvoetend over de Centrale Markt aan de Waterkant (geloof het of niet, maar ik ben door al door mijn groen- en vruchtenvoorraden heen). Dus toen het alweer, eerst zachtjes, begon te regenen, dacht ik “Fuck it! M’n pet op, wat los geld in m’n broekzak en gaan.” Het tedere gedrup gaat over in serieus geplens en ik blijf maar tegen mezelf herhalen dat het gewoon de warme douche is die ik in m’n huis niet heb. Geen reden om te piepen dus. Lekker soppen in m’n sandalen. Eenmaal op de Centrale Markt (of onder de markt zoals ze hier zeggen, want de markt is overdekt), ben ik droog, maar doen zich onmiddellijk nieuwe complicaties voor. Met zompige schoenen op de vloer vettig van de visseningewanden blijkt het nog knap lastig overeind blijven. Het is toch gênant als je voetje voor voetje vooruit schuifelt, jezelf bewust zijnde van de aanzienlijke kans op op je gezicht gaan, en toch moet worden opgevangen door een oude ongewassen boscreool die net een kip aan het slachten is. Dit is overigens niet alleen gênant, maar ook nog eens reuzegoor. Sterker nog, het is meer goor dan gênant. Veel meer zelfs. Je incasseringsvermogen en de vitaliteit van je peristaltische systeem worden hier aardig op de proef gesteld. De drukte is immens, de stank godsgruwelijk en het aanzicht van diverse praktijken is ook niet voor ieders maag geschikt. Ik probeer maar net te doen alsof het heel normaal is dat stukken varken hangen leeg te bloeden, terwijl er een jongen onder zit te slapen, er honderd stuks pluimvee in minieme kooitjes naast staan terwijl ikzelf met-machetes-zwaaiende mannen ontduik.

De Waterkant is een drukte van jewelste in Paramaribo. Er lopen zo veel mensen rond, bussen scheren langs je heen, overal is bedenkelijke waar te koop in stalletjes en een soort van barretjes, mensen rennen druk heen en weer met karren vol handel, de straten staan vol water, overal ligt afval, mensen roepen naar elkaar. Dit klinkt negatief, daar ben ik me terdege van bewust, maar het mooie is dat niemand op mij let. Ik kan heerlijk opgaan in de massa. En dat is ook wel eens wat waard.

Ook aan de Waterkant, vind je de Vreedzaammarkt. Zoals de naam al doet vermoeden, een stuk relaxter dan de rumoerige en morsige Centrale Markt. Ik had gelezen dat dit een meer culturele bazaar is, waar veelal Marronvrouwen (de Marrons zijn de afstammelingen van de vroegere West-Afrikaanse slaven die de plantages bewerkten) allerhande kruiden en flesjes met traditionele medicinale treksels aanbieden. Aan een vrouw in een fleurige jurk vraag ik wat al die gezellige bosjes groen zijn en ze vertelt me dat je daarmee jezelf rein maakt. Ik denk nog “Goh, niet zo’n gek idee om met zo’n bosje geurige takken onder je oksels te wrijven, aangezien een busje deo hier zeker vijf euro kost.” Maar dan zegt ze me met stalen gezicht dat je met de kruiden een vaginaal stoombadje moet maken en dat de mannen daar helemaal wild van worden. Nou, ik sla even over.

Suriname is momenteel onder invloed van La Niña, wat voor de enorme hoeveelheden water uit de hemel zorgt. Het land is hier totaal niet op berekend en delen staan dan ook goed onder water. Ik merk dat ook in mijn nabije omgeving het grondwaterpeil dusdanig hoog is dat water stagneert en in grote plassen blijft liggen, ook wel mosquitonursery genoemd. De tweevleugelige vampiristische wezentjes leggen hierin hun eitjes en als de zon zich even durft te laten zien, komen die uit en heb je dus een heleboel babyprikkers. En die parasiteren dan op mij. Ze komen door de shutters m’n huisje in en landen geruisloos op mijn ledematen. Je ziet ze niet. Je hoort ze niet. Maar ineens zit je te krabben en als je kijkt, zit er een kloppende uitstulping. Van de week ben ik op een ochtend op zoek gegaan naar de motherf*cker die de buil tussen m’n wenkbrauwen had geplaatst (je kunt ook echt te ver gaan als mug). Na goed zoeken, had ik er een. Pats! Tussen mijn twee vlakke handen sloeg ik ‘em plat. Er kwam geen bloed uit. Dit was dus een (nog) onschuldig exemplaar. Maar tot mijn grote schrik zag ik zwart-wit gestreepte pootjes. Voor eenieder die wel eens in de tropen verkeert, weet: dit is de tijgermug, de onverbiddelijke dengue-verwekker, de knokkelkoortsverspreider, bad news dus. Gelukkig heb ik deze tijdig onklaar gemaakt.

Het zal hier hopelijk wel een keer ophouden met regenen, toch..? Nu zien mijn dagen er een beetje troosteloos uit met vooral zo veel mogelijk ergens binnen zitten. En ik heb begrepen dat jullie je eerste terrasje al hebben kunnen pakken? Leuk, voor jullie.

Ik wil trouwens de vraag of ik al bruin ben niet meer horen.