NEW place like home

Beste mevr. Kakje Ik heb een probleem met mijn stopcontacten Ze werken niet! Hopelijk heeft u gauw een oplossing Alvast dank Vriendelijke groet, Nathalie Verlinden Prins Hendrikstraat 60

Shit! Ze heet mevrouw Lalji. LALJI! Niet Kakje! Damn You Auto Correct! Maar vooral Damn Me natuurlijk. Dit is übergenant. Mevrouw Lalji is een, op het eerste oog, stijve Hindoestaanse vrouw, een juriste in een fel oranje-roodkleurig pakje van een soort handgeweven crepepapier. Ze is heel formeel. Ze noemt me mevrouw Verlinden en zegt u tegen me. Ze schrikt me ook een beetje af en niet in de laatste plaats door haar snor, die van haar bovenlip enigszins doorloopt tot op haar bolle wangen. En nu heb ik haar naam verbasterd tot een poeperig koosnaampje. Ai. Ik stuur er maar meteen achteraan dat Kakje een foutje was en dat het me erg spijt, ondertussen hardop grinnikend. Vanaf nu noem ik mijn landlady dan ook stiekem mevrouw Kakje, dan weten jullie dat.

Ik ben in goed gezelschap van diverse Ministeries, een ziekenhuis, een kinderopvang, een goudhandelaar en een aantal notariaten. In het centrum en op loopafstand van het WWF-kantoor ligt mijn nieuwste stek: een bovenverdieping met open keuken, woonkamer, (koude) douche in de badkamer, twee slaapkamers, een miniterrasje aan de achterzijde waar precies een zeteltje past om te genieten van de ochtendzon en vandaar een trap die leidt naar het gezamenlijke achtererf. Ik vind het heerlijk om overdag alle ramen en deuren tegen elkaar open te zetten en al het licht binnen telaten en zodat een briesje door de woning kan jagen. Onder me woont Jenny, een dame uit de Dominicaanse Republiek van 29 met een ondeugend dochtertje van bijna drie met de bevallige naam Perla-Angélique. Jenny heeft volledig geëpileerde wenkbrouwen die ze met een auberginekleurig potlood weer op haar voorhoofd heeft getekend. Een opvallende verschijning, maar ze is heel lief. Ze heeft op mijn verjaardag voor me gekookt. Er kwam al een hele dag een heerlijk kruidige geur van haar keuken mijn huis in en ineens stond ze in mijn woonkamer met een bord vol rijst, aardappeltjes, een vet-vlees-in-jus-prutje en een salade van kool en wortel. LIEF.. Het was heerlijk, op de harde stukjes in de salade en de vettige hompen spek door de aardappelen heen na, maar ik heb alles tot de laatste korrel verstoppende witte rijst opgegeten. Uit dankbaarheid. Ik heb haar gezegd dat als mijn deur open staat, ze altijd welkom is. Vooral Perla klautert op een onbewaakd moment mijn trap op en staat dan ineens in m´n slaapkamer. Dat kan ook aardig genante momenten opleveren. Laat ik zeggen dat ik niet meer naakt in de woonkamer de lambada ga doen.

Parallel aan mijn straat ligt de eeuwig bruisende Tourtonnelaan (voor de mensen die willen Googlemappen). Deze straat is vergeven van de Chinese supermarktjes, Chinese kledingwi nkels, marktkraampjes, magere zichzelf krabbende zwerfhonden, gezellig toeterende auto’s, mensen die me de gehele weg naar kantoor een goedemorgen wensen, een frietk(r)ot (met van Dobben-kroketten!) en kiosken waar je allerhande etenswaar kunt krijgen (ik ben er nog niet achter wat er nou precies achter de venstertjes ligt te dampen, maar ik denk dat ik dat maar zo laat). Wat was het een genot om op mijn vrije vrijdagochtend (het was een officiele feestdag ter ere van iets) langs de kraampjes te kuieren op zoek naar onbekende vruchten, eigenaardige bladgewassen en exotische knollen. Er was een Javaanse visser die z’n nog levende krabben in trosjes bij elkaar aan de balk van zijn kraam had gehangen, een Hindoestaanse vrouw zonder tanden met haar zoon achter een kraampje met watermeloenen en gedroogd vlees, een creoolse man die kouseband tentoonspreide en verder alles waar ik om vroeg of waar een willekeurig iemand mogelijk interesse in zou kunnen hebben ergens achter in een houten hutje had liggen (sinaasappels, gebakken banaan, zelfgemaakte siroop, honing, zoute vis) en er was een oudere mevrouw die mijn hart gestolen heeft. Ook zij was tandenloos en liet me alles proeven, haar mango’s waren immers de allerlekkerste, zei ze. Ze gebood me mijn tanden te zetten in een, voor mij, vreemd soort gele kleine mango. Gewoon door de schil heen bijten en haar vertellen hoe lekker zoet ´ie wel niet was. Nou zoet was ie zeker, maar ik had meteen ook een gebit vol gele draden. Maar ik besloot dat dat altijd nog beter was dan geen gebit en heb me laten overhalen tot het kopen van een `stapeltje` mango´s (Ja, lekker he, ik maak een mooi stapeltje voor je voor 10 SRD). Al met al heb ik me bij ieder kraam, waar ik even voorzichtig treuzelde om de kleuren van alle koopwaar op me in te laten werken, om laten lullen tot het kopen van vitaminen in hoeveelheden die ik geen weken krijg weggewerkt. Steeds kwam er weer een tasje bij, omdat ik geen nee kon zeggen tegen die lieve mevrouwen en meneren van de markt. What can I say, I´m a sucker for all toothless, though smiling, old people. Het gevolg is dat ik me de komende dagen tegoed zal moeten doen aan 1 hele watermeloen, drie tomaten, 1 komkommer, 2 mango´s, 2 ronde paarse vruchten met pitten die je uit moet spugen en waarvan je alleen het binnenste witte eruit moet zuigen, 1 ananas en 6 bananen. Per dag.

Mijn verjaardag was heel apart. Niet alleen was dit de eerste keer dat ik mijn verjaardag mocht vieren zonder sneeuw, storm of vrieskou, maar ook de eerste keer dat ik deze in m´n eentje zou vieren (aaahh, dat klinkt zielig). Dat dacht ik althans, want ik had immers alleen tegenover een collega en Jenny toevallig los gelaten dat ik 30 zou worden. Maar in de ochtend staat mevrouw Kakje voor de deur met een bos bloemen uit eigen tuin. Grote rode blaadjes op stevige groene stengels, genaamd Bokkenpoten. Ze had meteen drie meneren mee genomen die de airco gingen installeren, onaangkondigd maar gezellig dat ze er waren. Jenny nam me aan het einde van de middag mee naar een winkelcentrum (ze zei dat ze me iets fantastisch wildelaten zien en ik dacht “Yes, nog meer markt”), maar dat bleek achteraf een deceptie. Het was een zielloos winkelcentrum met foute boetieken, smutzige eettentjes en het allerergste: een indoor speeltuin met glijbanen, klimrekken, plastic picknicktafels in schreewende kleuren en vooral honderd rondrennende blèrende kinderen die lachen, ergens af donderen, andere kindjes slaan, huilen en vervolgens willen dat paps en mams de andere kindjes tot de orde roepen. Omdat Jenny al gauw was uitgeshopt, vooral omdat Perla ging jengelen en de twee buurkindjes die mee waren gegaan snoep wilden, zat ik vervolgens zonder schoenen (die ik voor de nepgrasmatten achter moest laten) op een met popcorn en van-limonade-plakkende vloer met een papfles en een Hello Kittyballon van Perla in m’n handen verveeld rond te kijken. Gelukkig had ik gezegd dat ik om negen uur had afgesproken met Sara. Ik had ook echt met Sara afgesproken. Ze is een Colombiaanse die voor een land- en bosbouworganisatie werkt in Paramaribo en op die manier ook betrokken is bij mijn project. Ik leerde haar kennen op de workshop vorige week en we hadden meteen klik. Ze is hier nu 8 maanden en half mei stopt ook haar project en gaat ze naar Nederland om haar vriendje te bezoeken. Ze had me uitgenodigd om een biertje te gaan drinken in het centrum en uiteraard zeg ik daar geen nee tegen op mijn verjaardag. Het biertje werd een “djogo”, een liter Parbobier in een glazen fles en daarna waren zowel Sara als ik er helemaal klaar mee. Zo’n kolf geel vocht hakt er wel in op een diner van zoute popcorn en suikermatjes. Alle berichtjes en sms-jes die ik heb mogen ontvangen waren hartverwarmend en ik ben dan ook wel een tijdje bezig geweest om iedereen te antwoorden. Het was een fijne verjaardag die ik niet snel zal vergeten en ik voelde me zeker niet alleen!

Ik had eigenlijk erg uitgekeken naar de zondagmarkt bij mij in de wijk in diezelfde Tourtonnelaan. Dit is een soort vlooienmarkt waar links en rechts van de straat particulieren en handelaren hun waar uitstallen. De tandenloze oude dame van vrijdag die me de achteraf toch niet zo lekkere mango’s had verkocht, zou daar ook weer present zijn en ik bedacht me dat al die marktlui waar ik me vrijdags niet tegen kon weren me daar weer lief lachend aan zouden gaan kijken, maar de gedachte aan nog meer meloenen in de koelkast kon ik even niet meer aan. Ik besloot zondag lekker op het achtererf in de schaduw van de kersen-, papaja- en bananenboom te gaan zitten. Lekker rustig. Genietend van een fruitsalade.